Camperkrant
Camperkrant
Alles over campers!

EC - Galapagos of jungle?

11 november 2010

Voor iedere camperbezitter zijn toeristische verhalen van groot belang. Tenslotte trek je er graag op uit. Verdeeld in Binnen- en Buitenland aantrekkelijke en inspirerende verhalen die het na reizen waard zijn.

Door Michel Albregts - globusoverland.com - oktober 2010

Kiezen vind ik altijd lastig. En ‘t wordt helemaal problematisch als ik kan kiezen tussen een bezoek aan de Galapagos eilanden (Ecuador) of een 5-daagse jungletour in de tropische bossen van Ecuador...
Hoe fijn kan het dan zijn als de keuze voor mij wórdt gemaakt. Sonja wil graag op zoek naar Tarzan en Jane in de jungle, zodat ik mij kan voorbereiden op een 8-daagse cruise naar de grootste dierentuin ter wereld: de Galapagos archipel!

Toen ontdekkingsreiziger Darwin in 1835 met zijn schip de Beagle deze eilandengroep bezocht leverde de verscheidene diersoorten een belangrijke bijdrage aan zijn evolutietheorie. Niet alleen pinguins komen er voor, maar ook blauwvoet genten, fregatvogels, golfalbatrossen, zwaluwstaartmeeuwen, stormvogels en pelikanen. Ook vliegen er op deze eilanden nog altijd de naar hem vernoemde Darwinvinken. Als hollandse slavink ben ik echter genoodzaakt met het vliegtuig de eilanden te bezoeken.

Heel langzaam doemen ze in de verte uit het zilte water op. Kleine stipjes die snel groter worden. Bijna 130 eilanden zijn hier, alhoewel er door toeristen meestal maar een stuk of 13 bezocht worden.
Niet veel later komt de ijzeren vogel met een laatste stuiptrekking op de landingsbaan tot stilstand. Ik kijk met spanning door de kleine blokraampjes van het vliegtuig naar buiten en hoop terstond een migratie van red en blue footed boobies te kunnen zien, maar mijn geduld wordt logischerwijze nog even op de proef gesteld. Ook een corpulente man die tijdens de vlucht naast mij heeft gezeten moet nog even wachten. De vlucht vanuit Guayaquil naar hier heeft een uur geduurd en exact zo lang heb ik erover gedaan om het juiste beeld van deze man te kunnen schetsen. Hij blijkt de perfecte DNA smeltkroes te zijn van Terror Jaap en Harry Mulisch. Maar dan met rood haar. Tijdens de vlucht heeft hij met een zwart leren koffertje tussen zijn korte witte benen gezeten. Het koffertje intrigeert mij mateloos. Verscholen achter een zonnebril pendelen mijn ogen zenuwachtig tussen de blokraampjes en het koffertje heen en weer. Ondertussen vertelt de man met een zwaar belgisch accent mij, dat zijn droom uit zal komen. Wat er in zijn zwarte koffertje zit zal later blijken…

Het ritje van het kleine en gemoedelijke vliegveld is kort. Opnieuw geen dieren te bekennen, of het moet die vreemde vogel zijn die de bus bestuurt. Deze chauffeur blijkt echter wel bijzonder behulpzaam te zijn en na betaling van de obligate tip tovert de man een hartelijke lach op zijn –overigens tandenloze- gezicht.
De wat oudere lezer herinnert zich Isac van de Loveboat waarschijnlijk nog. Zijn tweelingbroer staat op de kade te wachten op de groep. Hij had het ontvangst op onze cruiser niet beter kunnen uitvoeren. Een hapje en een drankje, en de voltallige bemanning in vol ornaat aan dek betekent een goed begin van mijn 8-daagse ontdekkingsreis in de dierenwereld.
In tegenstelling tot veel andere reisaanbieders kiezen wij bewust voor kleine, maar goed geoutilleerde boten met relatief kleine groepen. Op die manier weten wij het gevoel van “kuddedier zoekt bijzondere vogel” uitstekend te voorkomen. Een bijkomend voordeel van kleinere bootjes is dat je veel dichter bij de dieren kunt komen.

“Soms”, zo begint de kapitein, “kunnen we met onze boot niet zo goed aan vaste wal komen en zullen jullie de laatste meters door het water moeten waden”. In vakjargon praten wij dan over een zogenaamde ‘wet landing’, oftewel een natte landing.
Vanuit zijn tenen haalt de schipper zijn neus op en verontschuldigt zich tegelijkertijd voor zijn verkoudheid. Een vette fluim dobbert niet veel later over de baren. Ik vermoed vogelgriep gezien de vele vogelsoorten hier, maar durf mijn diagnose naar de schipper op deze eerste excursiedag niet kenbaar te maken.
“Een dry landing” – zo vervolgt de kapitein zijn fluim volgend- “betekent dus automatisch een uitstapje waarbij wij rechtstreeks vanaf de boot het eiland op kunnen stappen”.
Nog geen uur later is het al zover. Onze groep maakt zich op voor de eerste excursie en op alle gezichten de opwinding te lezen. Als een kind die voor het eerst naar Artis gaat, zo voelt het. Maar dan nu zónder hek of kooi!
Even later is tot opluchting van de kapitein iedereen veilig en droog geland. Zelfs de belgische man met z’n zwarte koffertje heeft een geslaagde dry landing achter de rug, alhoewel je zijn Hawaii hemd kunt uitwringen.

Niet veel later onderscheiden de echte fotografen zich van de Poloraid amateurs. Zo ook de belgische kofferman. Eindelijk komt er een eind aan mijn ongebreidelde nieuwsgierigheid en kom ik te weten wat hij vanaf de luchthaven al met zich meezeult. Het koffertje huist een giga tele-lens met een doorsnede van een 2 liter colafles en een lengte die in opperste staat de 60 centimeter met speels gemak passeert. Geconcentreerd schroeft hij zijn kapitale lens op een minstens zo kostbare camera en begint als een -Joop van Tellingen op anabolen- weg te klikken. Ik snap zijn nerveusiteit goed; overal, maar dan ook overal zijn dieren. De één nog bonter dan de ander, waarbij elk eiland zo zijn eigen specifieke diersoort kent. Wat is dit fantastisch zeg. Werkelijkwaar een wonder der natuur!

Eenmaal terug op de boot volgt een zeer uitgebreid diner waarbij ook nu weer de bediening bijzonder attent is. Op zich niets bijzonders, hoewel het begrip “klant is koning” in Zuid Amerika net zo veel betekenis heeft als Joran die zegt onschuldig te zijn...
De daaropvolgende dagen hebben een gelijksoortig karakter. ’s Nachts vaart de boot naar een volgend eiland alwaar we soms een droge en dan weer een kletsnatte landing hebben. Van zee leguanen tot reuzeschildpadden. We zien het allemaal!

Op deze eilanden zijn de Blue footed Boobies heer en meester. BFB’s, of ook wel Blauwvoetige Jan-van-Gents’ genoemd danken hun naam inerdaad aan hun blauwe voeten. Hoe blauwer de zwemvliezen, hoe meer aanzien bij het vrouwtje.
Deze gevleugelde voetfetisjisten houden er tijdens het paringsritueel een grappig dansje op na. Balancerend van de ene voet op de andere maken ze het vrouwtje het hof, waarna zij de rest van het leven monogaam doorbrengen. Althans, dat proberen ze.
Ook vliegen regelmatig pelikanen over ons heen. In hun grote bek past veel vis waardoor het niet zelden voorkomt dat deze pelikanen ook iets laten gaan. Als er opnieuw een groep pelikanen laag overscheert, voelt de Belgische kofferman de bui letterlijk en figuurlijk hangen en buigt zijn bolle buik preventief over zijn uitgeschoven telelens. De lens blijft tijdens deze aanval daadwerkelijk onaangetast, maar vanuit de schouderbladen van mijn belgische vriend rollen de gefermenteerde sardientjes in polonaise naar zijn bouwvakkersdecoletee... Ik kan een schaterlach nauwelijks onderdrukken.
Met zijn laatste lenzendoekje proberen we samen de boel weer te kuisen en gelukkig kan ook hij er om lachen. Het hoort er allemaal bij.
Ter afsluiting van deze week staat uiteraard ook snorkelen op het program. Met zwembroek, zwemflippers, duikbril en een snorkel - welke verdacht veel lijkt op de stofzuigerslang van de scheepsmatroos - dobber ik als stuurloos zeewier tussen manta’s, roggen en zeeschildpadden. Uitvoerig bekijken zij mij, en andersom. Het blijft werkelijk een unieke ervaring om al dat moois onder water met je eigen ogen te aanschouwen en te bewonderen. Daar kunnen geen 1000 foto’s tegenop. Zelfs niet, als ze gemaakt zijn met een Belgische 60 cm lange telelens...


Reisorganisatie GlobusOverland verzorgt georganiseerde camper-reizen naar Amerika, Azië en Afrika. Ze bieden campereigenaren de mogelijkheid om met eigen vervoer hun droomreis te maken. De reizen kenmerken zich door hun unieke karakter; de ontspannen en open sfeer in de groep, het uitgebreide reisprogramma en grote persoonlijke vrijheid. www.globusoverland.com